Biraz da Uygar’ı tanıyın.
Bu sayfanın merkezinde DMD değil, Uygar var. Çünkü yardım etme isteği önce bir insanı tanımakla, onun hayatına ve hayallerine dokunmakla başlıyor.
Instagram’da takip et
Uygar’ın hayalleri aslında çok sade.
Arkadaşlarıyla koşmak, oyun oynamak, okuluna devam etmek ve günlük hayatında daha bağımsız olabilmek… Uygar’ın istediği şeyler, yaşıtlarından çok farklı değil.
Günleri yalnızca hastane, tedavi ve kampanyadan ibaret değil. O da arkadaşlarıyla vakit geçirmekten hoşlanan, merak eden, gülen, heyecanlanan ve gelecekle ilgili hayaller kuran bir çocuk.
Ancak DMD, zamanla kaslarını güçsüzleştiren ilerleyici bir hastalık. Uygar bugün hâlâ hayatın içinde; okuluna gidiyor, fizik tedavisine devam ediyor ve mümkün olduğunca aktif kalmaya çalışıyor. Ailesinin en büyük amacı ise bu süreci yavaşlatabilecek tedaviye, Uygar’ın mevcut hareket kabiliyeti daha fazla etkilenmeden ulaşabilmek.
Bu yüzden verilen mücadele yalnızca bir tedaviye ulaşma mücadelesi değil; Uygar’ın bugün yapabildiği şeyleri yarın da yapabilmesi ve çocukluğunu mümkün olduğunca özgür yaşayabilmesi için verilen bir mücadele.
Uygar, bir kampanyadan çok daha fazlası.
Okulunu, arkadaşlarını, ailesiyle geçirdiği zamanları ve küçük mutluluklarını seven bir çocuk Uygar. Onun da yaşıtları gibi merak ettiği şeyler, güldüğü anlar, sevdiği insanlar ve geleceğe dair hayalleri var. Bazen en çok istediği şey çok büyük değil; arkadaşlarıyla biraz daha fazla vakit geçirmek, sevdiği bir şeyi kendi başına yapabilmek ya da ailesiyle güzel bir gün geçirmek.
Biz de bu sayfada yalnızca Uygar’ın tedavi mücadelesini değil, onu Uygar yapan o küçük anları da paylaşmak istiyoruz. Çünkü bu yolculuğun merkezinde bir hastalık değil; büyümek, öğrenmek, gülmek ve hayallerinin peşinden gitmek isteyen bir çocuk var.
En büyük gücü, ailesi.
Uygar’ın en büyük gücü, her koşulda yanında duran ailesi. Annesi Aylin ve babası Serdar, onun tedavisine ulaşabilmesi, hayallerinden vazgeçmeden çocukluğunu yaşayabilmesi ve geleceğe umutla bakabilmesi için büyük bir mücadele veriyor. Bu yol bazen yorucu, bazen belirsiz; ama Uygar’ın yüzündeki bir gülümseme bile ailesine yeniden güç veriyor. Şimdi bu mücadelede onların en büyük ihtiyacı, yalnız olmadıklarını hissetmek. Çünkü yapılan her destek, edilen her dua ve duyurulan her paylaşım, Uygar’ın tedavisine giden yolu biraz daha kısaltıyor. Bu umut, yalnızca bir ailenin değil; Uygar’ın hikâyesine dokunan herkesin ortak umudu oluyor.